Στην κατηγορία Θεολογία θα δημοσιεύονται άρθρα που εμβαθύνουν στη μελέτη του Θεού, της πίστης, των ιερών κειμένων και των πνευματικών παραδόσεων. Εδώ η σκέψη συναντά το μυστήριο, και η αναζήτηση νοήματος γίνεται διάλογος με το θείο, την ιστορία και τον άνθρωπο.
Στη σύγχρονη συνείδηση, έχει παγιωθεί μια αντίληψη: ότι η ελληνική φιλοσοφία και ο Χριστιανισμός είναι δύο κόσμοι ασύμβατοι. Από τη μία, ο Λόγος, η λογική, η έρευνα. Από την άλλη, η πίστη, το δόγμα, η αποκάλυψη. Αυτή η διάκριση όμως είναι περισσότερο προϊόν νεότερων ερμηνειών παρά ιστορική πραγματικότητα.
Εισαγωγή Ο Χριστιανισμός δεν εμφανίστηκε σε ένα πολιτισμικό κενό ούτε γεννήθηκε ως απολύτως ασύνδετο φαινόμενο. Αναδύθηκε…
Η θεά Αφροδίτη αποτελεί μία από τις πιο σύνθετες και πολυεπίπεδες μορφές του ελληνικού πανθέου. Αν και στη νεότερη πρόσληψη ταυτίζεται κυρίως με τον έρωτα, την ομορφιά και τη σεξουαλικότητα, η καταγωγή της αποκαλύπτει ένα πολύ βαθύτερο και αρχαιότερο θρησκευτικό υπόβαθρο.
Η Αφροδίτη της Ελληνιστικής Εποχής δεν είναι πλέον η «καθαρή» ολύμπια θεά του κλασικού πανθέου. Μετά τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου και τη δημιουργία ενός εκτεταμένου ελληνιστικού κόσμου που εκτείνεται από το Αιγαίο έως τη Μεσοποταμία και την Ινδία
Ο Ηλιακός Λόγος, ο Οικουμενικός Έρως και η Ανάσταση του Ανθρώπου 1. Εισαγωγή: Ο ποιητής που…
Σε αυτό το ιστορικό σημείο, ο ελληνισμός δεν καλείται να απορρίψει τον Χριστό, αλλά να τον αναγνωρίσει εκ νέου, μέσα από τη δική του κοσμοθεωρητική ιδιοσυγκρασία. Έτσι αναδύεται η έννοια του Απολλώνιου Χριστού: όχι ως σύνθημα, αλλά ως πνευματική αναγκαιότητα.
Ο Χριστός του Περικλή Γιαννόπουλου. Ο Χριστός ως ελληνικό πνευματικό γεγονός, όχι ως θεσμικό δόγμα. Ο Περικλής Γιαννόπουλος στάθηκε απέναντι στον ελληνισμό όπως λίγοι:όχι με νοσταλγία, αλλά με απαίτηση. Όχι με υποταγή στο παρελθόν, αλλά με απόλυτη ευθύνη απέναντι στο παρόν.
Ο Χριστός ως ζωντανό ηθικό και πνευματικό αρχέτυπο του ελληνικού κόσμου Ο Κωστής Παλαμάς δεν υπήρξε ποτέ «εκκλησιαστικός ποιητής».Ούτε υμνητής του δόγματος, ούτε απολογητής της θρησκευτικής εξουσίας.
Στη συλλογική φαντασία των τελευταίων αιώνων, το όνομα ταυτίστηκε με το απόλυτο κακό, με τον Σατανά, με την άρνηση του Θεού και την ηθική πτώση. Ωστόσο, αυτή η εικόνα δεν είναι αρχέγονη.
Ένα Όνομα που Έγινε Φόβος. Λίγες λέξεις στην ιστορία του ανθρώπινου πολιτισμού έχουν φορτιστεί με τόση σύγχυση, φόβο και παρερμηνεία όσο η λέξη Εωσφόρος. Στη σύγχρονη φαντασία, ο Εωσφόρος ταυτίζεται σχεδόν αυτόματα με τον Σατανά, το απόλυτο κακό, την ανταρσία απέναντι στο θείο.