Το παρόν άρθρο εξετάζει τη σύγκρουση μεταξύ Ελληνισμού και Ταλμουδικής παράδοσης ως σύγκρουση κοσμοθεωριών και όχι ως φυλετική ή εθνοτική αντιπαράθεση. Μέσα από φιλολογική, ιστορική και φιλοσοφική ανάλυση, μελετώνται οι τρόποι με τους οποίους η ραββινική γραμματεία αντιμετωπίζει τον ελληνικό και ελληνιστικό πολιτισμό,
Η συζήτηση γύρω από τα ανθελληνικά αναθέματα της Ορθοδοξίας δεν είναι ούτε περιθωριακή ούτε ξεπερασμένη. Αντιθέτως, επανέρχεται διαρκώς, ακριβώς επειδή αγγίζει έναν βαθύ πυρήνα πολιτισμικής, θεολογικής και πνευματικής αντίφασης.
Για τον σύγχρονο άνθρωπο, το σύμπαν παρουσιάζεται συχνά ως αποτέλεσμα τυφλών δυνάμεων, τυχαίων συγκρούσεων και απρόσωπων μηχανισμών. Η έννοια του νοήματος θεωρείται υποκειμενική, ενώ η τάξη αντιμετωπίζεται ως προσωρινή ψευδαίσθηση μέσα στο χάος.
Η θεά Αφροδίτη αποτελεί μία από τις πιο σύνθετες και πολυεπίπεδες μορφές του ελληνικού πανθέου. Αν και στη νεότερη πρόσληψη ταυτίζεται κυρίως με τον έρωτα, την ομορφιά και τη σεξουαλικότητα, η καταγωγή της αποκαλύπτει ένα πολύ βαθύτερο και αρχαιότερο θρησκευτικό υπόβαθρο.
Η Αφροδίτη της Ελληνιστικής Εποχής δεν είναι πλέον η «καθαρή» ολύμπια θεά του κλασικού πανθέου. Μετά τις κατακτήσεις του Μεγάλου Αλεξάνδρου και τη δημιουργία ενός εκτεταμένου ελληνιστικού κόσμου που εκτείνεται από το Αιγαίο έως τη Μεσοποταμία και την Ινδία
Μια φιλοσοφική και πολιτισμική προσέγγιση 1. Εισαγωγή: από τον αστρολογικό μύθο στο φιλοσοφικό σύμβολο Ο όρος…
Η έννοια της «Νέας Εποχής του Υδροχόου» χρησιμοποιείται συχνά με αστρολογικό ή εσχατολογικό τρόπο. Ωστόσο, σε φιλοσοφικό επίπεδο μπορεί να αναγνωσθεί ως σύμβολο μετασχηματισμού της ανθρώπινης συνείδησης, αντίστοιχο με παλαιότερα φιλοσοφικά σχήματα
Ο ανθελληνισμός δεν είναι αυθόρμητο ιστορικό φαινόμενο ούτε προϊόν απλής πολιτισμικής σύγκρουσης. Δεν προκύπτει ως φυσική συνέπεια της μετάβασης από την αρχαιότητα στον χριστιανικό κόσμο, ούτε ως αναπόφευκτη «εξέλιξη» της θρησκευτικής σκέψης.
Ο Ηλιακός Λόγος, ο Οικουμενικός Έρως και η Ανάσταση του Ανθρώπου 1. Εισαγωγή: Ο ποιητής που…
Σε αυτό το ιστορικό σημείο, ο ελληνισμός δεν καλείται να απορρίψει τον Χριστό, αλλά να τον αναγνωρίσει εκ νέου, μέσα από τη δική του κοσμοθεωρητική ιδιοσυγκρασία. Έτσι αναδύεται η έννοια του Απολλώνιου Χριστού: όχι ως σύνθημα, αλλά ως πνευματική αναγκαιότητα.